Ακριβώς στα ανατολικά του οικισμού του Πισσουρίου, ανάμεσα σε υψώματα με τραπεζοειδή και κωνικά σχήματα, εκτείνεται μια κοιλάδα κατάφυτη από αμπέλια.

Οι λόφοι, που πάνω τους φυτρώνουν κυρίως η χαρουπιά, ο σχίνος και το θυμάρι έχουν απότομες, σχεδόν κάθετες πλευρές, που ξεπερνούν τα εκατό μέτρα σε ύψος. Οι πιο επιβλητικοί λόφοι ανατολικά και δυτικά της κοιλάδας, είναι γνωστοί σαν «Μαυρόροτσος» και «Πικρόκρεμος», ονόματα που αποδίδουν το τραχύ, ανώμαλο και απόκρημνο τοπίο της περιοχής.

Σαν διασχίζεις την κοιλάδα αυτή των αμπελιών, μέσα από ένα φιδίσιο, κάπως στενό, ασφαλτόστρωτο δρόμο, αισθάνεσαι μια ακατανίκητη έλξη. Εντυπωσιάζεσαι από το σμαραγδένιο χρώμα του αμπελιού, ιδιαίτερα κατά τους ανοιξιάτικους μήνες, από το βαθύ κίτρινο χρώμα της χαριτωμένης αναθρήκας, που στολίζει το τοπίο και από το βαθύ πράσινο χρώμα της χαρουπιάς, του κυπαρισσιού και των άλλων οπωροφόρων δέντρων, που σκορπισμένα όπως είναι στ’ αμπέλια, δημιουργούν ευχάριστες αποχρώσεις του πράσινου.

Δεν είναι μόνο τη μονοκαλλιέργεια του αμπελιού που συναντάς σ’ αυτή την κοιλάδα, αλλά και την ειδίκευση στην ποικιλία της σουλτανίνας. Οι συνηθισμένες ποικιλίες των σταφυλιών, καταλαμβάνουν πολύ μικρή έκταση σε σύγκριση με την προσοδοφόρα επιτραπέζια σουλτανίνα. Ωστόσο, τ’ αμπέλια, ιδιαίτερα εκείνα που εκτείνονται μεταξύ χωριού και όρμου, φυτεμένα με σουλτανίνη, εξακολουθούν να αποδίδουν και να προσδίνουν ένα όμορφο σμαραγδένιο χρώμα, στο τοπίο του Πισσουρίου. Μέσα-μέσα όμως συναντάς μερικά αμπέλια που αφέθηκαν να αναπτυχθούν σε κληματαριές. Περπατάς κάτω από τον ίσκιο τους, αισθάνεσαι το ύψος τους και βλέπεις τα σταφύλια να κρέμονται ψηλά, πάνω από το κεφάλι σου. Αυτή είναι συνήθως η ποικιλία ροζακί. Σ’ άλλες περιπτώσεις διακρίνεις ψηλά και χαμηλά θερμοκήπια, που χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα για την πρώιμη ποικιλία του καρδινάλιου.

Οι αμπελουργοί της μικρής αλλά εντυπωσιακής αυτής κοιλάδας, από χρόνια τώρα καλλιεργούν τ’ αμπέλια τους πάνω σε εμπορική βάση. Τα καλλιεργούν εντατικά. Τα αρδεύουν και τα περιποιούνται όσο λίγοι άλλοι. Τα φύτεψαν όλα σε γραμμές και μηχανοποίησαν την καλλιέργειά τους. Εγκατέστησαν πρόχειρες ξύλινες καλύβες ή πρόχειρα υπόστεγα με μπετόν ή τσίγκο, για τα εργαλεία και τις άλλες τους ανάγκες. Εντυπωσιακοί είναι και οι μεγάλοι αποθηκευτικοί χώροι των συσκευαστηρίων.
Η εποχή του τρύγου, αρχές ή μέσα Ιούλη και πολύ σπάνια αρχές Αυγούστου, είναι εποχή οργασμού και περίοδος χαράς. Προτού ακόμα ωριμάσουν τα σταφύλια στην υπόλοιπη Κύπρο, οι αμπελουργοί της πεδιάδας του Πισσουρίου τελειώνουν με τον τρύγο. Χαίρεσαι κατά την περίοδο αυτή, να παρακολουθείς τους αμπελουργούς να κόβουν τα σταφύλια, να τα βάζουν στα πλαστικά κιβώτια, να τα φορτώνουν σε μικρά ή μεγάλα αυτοκίνητα και να τα μεταφέρουν στα συσκευαστήρια.
Έχουν έτοιμες τις αγορές, προτού ακόμα αρχίσει ο τρύγος. Μόνοι τους διαφοροποίησαν τις ποικιλίες και πρόβλεψαν πως το μαύρο σταφύλι και το ξυνιστέρι δεν μπορούσαν να αποδώσουν τόσο, όσο η σουλτανίνα ή ο καρδινάλιος.

Πότε τα σύνορα των χωραφιών ξεχωρίζουν με πέτρινους ασβεστολιθικούς τοίχους, πότε με συρματοπλέγματα, στερεωμένα σε ξύλινους πασσάλους και πότε με λιγνά ευθυτενή κυπαρίσσια. Κι αν χρειαστεί λίγη σκιά, τότε θα αφήσουν τα κλήματα να ψηλώσουν, να γίνουν κληματαριές. Θα τα απλώσουν πάνω σε συρμάτινες ψαθαριές με σιδερένια ή ξύλινα υποστηρίγματα.

Εντυπωσιάζεται ο επισκέπτης από τον αριθμό των μεγάλων αποθηκευτικών υπόστεγων, που είναι ανοικτά στις τρεις πλευρές τους. Εδώ βρίσκεται η μεγάλη ζυγαριά, όπου θα ζυγιστούν τα κιβώτια με τη σουλτανίνα και θα τοποθετηθούν διπλά, κάτω από τη σκιά του υπόστεγου, μέχρις ότου φτάσει το μεγάλο φορτηγό, που θα τα μεταφέρει στους τόπους εξαγωγής.

Είναι να χαίρεσαι τους εργατικούς αυτούς αμπελουργούς που συνεχώς κατασκευάζουν πεζούλια ψηλά στους λόφους, για να μετατρέψουν κι άλλη άγονη γη σε αμπέλια. Κι όσες εκτάσεις δεν καλλιεργούνται με αμπέλια, είτε παραμένουν ξηρικές για τις χαρουπιές και τις ελιές που φυτρώνουν σ’ αυτές, είτε όταν βρίσκονται σε περίοπτες θέσεις, με θέα στη θάλασσα, ιδιαίτερα πάνω σε τραπεζοειδείς λόφους ή πλαγιές, μετατρέπονται σε εξοχικά σπίτια ή τουριστικά χωριά. Είναι όμως και η εργασία σ’ αυτά τ’ αμπέλια, μια ανείπωτη χαρά και απόλαυση.